ԵՐԿԻՐ. Կրկին խաղից դուրս

Վերջին երկու ամիսներին քաղաքական դաշտում տեղի են ունենում զարգացումներ, որոնք առաջին հայացքից 9 բալանոց երկրաշարժի տպավորություն են թողնում:

ԲՀԿ-ին «կոտրել-չկոտրելու», կոալիցիոն հուշագրի ստորագրման, ՀԱԿ-ի հակասական հանրահավաքների, Ազատության հրապարակը «գերությունից ազատագրելու», ՀԱԿ-իշխանության գործարքների շուրջ առաջացած աղմուկը, «Ժառանգություն» կուսակցության հանկարծակի ակտիվացումը, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հացադուլը այնպիսի տպավորություն են ստեղծել, թե այս երկրի ամենահրատապ ու կարեւորագույն խնդիրները քաղաքական դաշտում են:

Ամբողջ հասարակությունը տարված հետևում է կիսաքաղաքական, կիսաբամբասանքային մեկնաբանություններով համեմված զարգացումներին: Այսպես սահուն, հանրության համար աննկատ, այս համընդհանուր աժիոտաժի ընթացքում, ուշադրությունից դուրս մղվեց ամենակարեւորը` ժողովրդի ծայրահեղ ծանր սոցիալ-տնտեսական վիճակը, որի շուրջ առկա հասարակական դժգոհության հիմքի վրա էլ, ի դեպ, սկսվել էր այս համատարած քաղաքական թամաշան:

Հասարակությունը` որպես գործոն, հերթական անգամ խաղից դուրս մղվեց, իսկ քաղաքական ուժերը, որոնք պետք է ներկայացնեին այդ հասարակության տարբեր շերտերի շահերը, քաղաքական գործընթացը կրկին վերածեցին ինքնանպատակ, միայն իրենց հասկանալի ու իրենց շահերին ծառայեցվող խաղի: